Autor Wątek: Arsenał 21-ki (opisy)  (Przeczytany 4339 razy)

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Offline YoYo

  • Administrator
  • *****
  • Wieczny symulant
    • YoYosims
Arsenał 21-ki (opisy)
« dnia: Wrzesień 13, 2014, 10:13:59 »


A może temat o rodzajach uzbrojenia w modelu do DCS? Coś w stylu uaktualnianego krótkiego przewodnika w opisach? Jak ktoś chciałby coś dodać, to można poniżej lub na PW, a ja dodatkowo przykleję ten opis na górę.
MiG-21bis tutaj będzie mógł przenosić:

Pociski klasy powietrze-powietrze:

  • RS-2US APU-7- SAR, jeden z pierwszych radzieckich pocisków naprowadzanych klasy A-A. Pocisk miał być przeznaczony do niszczenia bombowców lub celów o niskiej manewrowości. Wymaga od pilota ciągłego śledzenia celu. Rakiet jest więc naprowadzana za pomocą wiązki promieniowania aż do czasu trafienia pocisku w cel. Pocisk był dość manewrowy (do 18G), ale utrzymanie wciąż w celowniku przeciwnika który manewruje wymaga od pilota częstego i ponownego namierzania w czasie manewrów. Bardzo krótki zasięg, do 3,5 km, korzystanie także zalecane powyżej 1500m, poniżej zakłócenia z ziemi mogą spowodować, że pocisk źle będzie interpretował sygnały wysyłane przez stację radiolokacyjną.


  • R-55 APU-7 - IR, pocisk rakietowy powietrze-powietrze. Dalsze rozwinięcie RS-2US polegające na zwiększonym zasięgu do 10km, ponadto pocisk jest naprowadzany na źródło termiczne. Celuje się nim z tylnej półsfery przeciwnika. Nie ma potrzeby utrzymywania zalokowania celu podczas już lotu pocisku. Pocisk przeznaczony dla celów słabo manewrujących (ograniczenie do 3G).

  • R-3S APU-13MI - IR, typowy pocisk krótkiego dystansu A-A naprowadzany termicznie (podczerwień) do atakowania przeciwnika z tylnej półsfery. Mógł być wykorzystywany także do atakowania celów naziemnych o dużym kontraście cieplnym. Cel lecąc nie powinien przekraczać przeciążeń 2G, czyli praktycznie nie nadawał się do wirażowej walki myśliwskiej, do tego prędkość naszego samolotu nie powinna przekraczać 0,8Ma, a na dużej wysokości 550km/h IAS. Wrażliwy na zakłócenia typu: flary, słońce, chmury. R-3S można uruchamiać bez wcześniejszego namierzenia celu za pomocą stacji radiolokacyjnej. Zasięg około 8km.

  • R-3R APU-13MI - SAR, pocisk A-A krótkiego zasięgu o naprowadzaniu półaktywnym. Pocisk miał być głownie przeznaczony do niszczenia wysoko lecących bombowców (do 21km) i samolotów o niskiej manewrowości. Zasięg do 15km - zależne od wysokości (standardowo do 9km). Pilot musiał zlokalizować cel za pomocą stacji radiolokacyjnej i po systemowym pozwoleniu na odpalenie pocisku utrzymywać dalej kontakt radarowy z celem aż do trafienia.

  • R-13M APU-60 - IR, pocisk klasy A-A. Usprawniono tutaj głowicę naprowadzającą oraz wymieniono napęd pocisku i zapalnik. Pocisk nakierowywał się na źródła ciepła do odpalania z tylnej półsfery przeciwnika. Odznaczał się większą manewrowością niż R-3S, a także większym zasięgiem (do 13km).

  • R-13M1 APU-60 - IR, pocisk klasy A-A. Kolejna rozwojowa wersja charakteryzująca się nieco większym zasięgiem (do 15km na dużym pułapie) oraz nową głowicą i możliwością odpalania przy większych przeciążeniach. Wersję M1 można rozpoznać po zastosowaniu skrojonych przednich statecznikach.

  • R-60A APU-60 - IR, jeden z najmniejszych kierowanych pocisków klasy A-A kolejnej generacji. R-60 jest pociskiem klasy "odpal i zapomnij", nakierowuje się na kontrastową termikę pochodzącą z gazów wylotowych przeciwnika lub pracujący silnik. Tę wersję odpala się będąc w tylnej półsferze przeciwnika. Maksymalna odległość odpalenia 7,2km (wysoki pułap, przyjmuje się, że skutecznie razi na odległości stanowiącej połowę wysokości na jakiej znajduje się nosiciel). Wysoka manewrowość, do 35G. Pocisk mógł być przenoszony na belkach 1,2,3 i 4, a także w kombinacji 2, a nawet 3 na jednej belce (to już rzadko stosowane).

  • R-60M APU-60 - IR, jak wyżej, różnica polegała na unowocześnionym zapalniku, nieco zwiększonym zasięgu. Pozwalało to, na użycie tego pocisku także lecąc od przedniej półsfery przeciwnika, wtedy odległość powinna być nie większa niż 10k i nie mniejsza niż 1,5km. Pocisk klasy "odpal i zapomnij".


Bomby:

FAB-100
FAB-250
FAB-250 M54 TU
RBK-250 PTAB-2.5M
SAB-100
BL755
BetAB-500
BetAB-500ShP
FAB-100 x 4
FAB-500 M62
RBK-500 PTAB-10-5

Spec bomby (Taktyczna Amunicja Jądrowa):

  • RN-24-taktyczna bomba atomowa (Tactical Nuclear Weapon). Bomba o ładunku atomowym 10kt przeznaczona do działań taktycznych (nie strategicznych). Zrzucana za pomocą konwencjonalnego celownika bombowego lub ze specjalnym manewrem odejścia i z wykorzystaniem celowników przeziernych. Bomba obsługiwana dodatkowo przez dodatkowy panel montowany na czas jej użycia pod górna częścią wiatrochronu (przykłady: http://www.16va.be/page_control_boxes_eng.html ).


  • RN-28 - jak wyżej, taktyczna bomba atomowa (Tactical Nuclear Weapon), bomba o mocy 1kt


Niekierowane pociski rakietowe:

UB-32 – 32 S-5M
UB-16UM – 16 S-5M
S-24A
S-24B

Pociski powietrze-ziemia:

  • KH-66 "Grom" - pocisk klasy powietrze ziemia / woda. Naprowadzanie pocisku odbywa się poprzez zalokowanie celu za pomocą stałej wiązki prowadzącej stacji radiolokacyjnej nosiciela i utrzymywanie tego aż do chwili trafienia (ps. nie da się prowadzić celu dokonując dalszych korekt). Kh-66 montuje się na belkach wewnętrznych 1 i 2.


Zapasowe zbiorniki paliwa:

  • 490L Wing & Centerline droptanks- podwieszany i odrzucany zbiornik zapasowego paliwa o pojemności 490 litrów. Zbiornik ten mógł być powieszany w konfiguracji na skrzydłach (zaczepy 3 - 4) oraz na węźle centralnym, lub w takim połączeniu jednocześnie.

  • 800L Centerline Droptank - podwieszany i odrzucany zbiornik zapasowego paliwa o pojemności 800 litrów. Zbiornik był tylko podwieszany na węźle centralnym. Zbiornik ten nie posiada stateczników z tyłu jak wersja 490l i jest bardziej eliptyczny.


Dodatkowo:

SPS-141-100 Electronic Warfare & Chaff/Flare Dispensing Pod
  • ASO-2 Chaff Dispensing Pod - podwieszana stacja z dipolami oraz nabojami termicznymi. Stację podwiesza się symetrycznie po obu stronach kadłuba. Pilot uruchamia wyrzutnik ręcznie w sytuacji zagrożenia. Kilka kombinacji ilości dipoli oraz flar.

  • SPRD-99 RATO – Rocket Boosters- przyśpieszacz rakietowy. Montowane 2 szt. symetrycznie, po obu stronach kadłuba. Przyśpieszacze miały za zadanie skrócić drogę startową do podniesienia samolotu w znacznie krótszym czasie (8-10 sekund) oraz skrócić drogę startową o połowę, co może mieć zastosowanie na nietypowych lotniskach, np. Drogowych Odcinek Lotniskowy. Po zużyciu paliwa przez przyśpieszacz (obieg niezależny) należy go odrzucić.
« Ostatnia zmiana: Wrzesień 14, 2014, 21:44:12 wysłana przez YoYo »
webmaster,   YoYosims - jeśli lubisz symulatory lotnicze

www.yoyosims.pl